Gevallen helden zijn de beste die er zijn. En zeker Tom Boonen, flandrien pur sang, drievoudig winnaar van de mooiste koers ter wereld: Parijs-Roubaix. De superheld van het Vlaamse wielrennen is voor de tweede derde keer betrapt op het gebruik van cocaïne. Voor de lol, tijdens een braspartij met veel pinten, niet als doping. Het meest idiote is dat zulke persoonlijke gegevens naar de politie mogen.

Wederom blijkt dat dopingregels vaak belachelijke gevolgen hebben. In Vlaanderen is cocaïnegebruik strafbaar, buiten de wedstrijden om is cocaïne echter geen doping. De zogenaamde Out-of-competitioncontroles zijn prima. Wel zo eerlijk voor de sport. Een verbod op cocaïne is ook nog wel te billijken. Het veroorzaakt een hoop ellende met war on drugs, bolletjesslikkers en het is nog slecht voor je ook. Al  is cocaïne mits spaarzaam gebruikt ook weer niet het allergrootste kwaad op aarde.

Het rare aan de zaak is dat de Belgische anti-dopingautoriteiten Boonen überhaupt op coke testten én dat ze dat door mochten geven aan de politie. Als u naar de dokter gaat, en de dokter vindt cocaïne in uw bloed – als ie er al op test -  zal ie er niets over zeggen. Dat zou ook in Vlaanderen zo moeten zijn. Ook in de wielersport. Waarom test je op iets wat niet strafbaar is volgens de regels van de sport, om dat vervolgens ook nog eens door te geven aan justitie? Een grove schending van privacy.

Nog groffer is de hype in Vlaanderen. Kranten vol, internetpagina’s bij de zuiderburen barsten uit hun voegen. Voor de gevallen held, die gelukkig niet ontslagen wordt, maar in therapie moet. En dat natuurlijk door de meest notoire gebruiker van cocaïne: “de journalist”.

Foto: Pastoor Poncke