Wonderbaarlijk genoeg is de afgelopen jaren censuur weer een hot topic geworden. Internet lijkt censuur onmogelijk te maken, tegelijkertijd worden cartoonisten van hun bed gelicht. Gelukkig is er de geschiedenis. Nu in het persmuseum:  CENSUUR. Onvervalste reclame hieronder.

Het afgelopen jaar stond bol van vermeende censuur. De regering wilde een knip en plakfilmpje genaamd Fitna verbieden. Minimaal opkuisen. Er kwam naar buiten dat de regering een interdepartementale werkgroep cartoonproblematiek heeft opgericht. En, gelukkig maar, ook musea pleegden zelfcensuur rondom homosexueel getinte fotoexposities. Er zijn immers grenzen, en homo’s in Den Haag kán natuurlijk niet.

Nou is censuur vooraf voornamelijk dom en gevaarlijk: Achteraf kan je best heel soms iemand aanklagen omdat iets discriminerend, haatzaaiend of iets dergelijks is. Aanklagen, niet iemand met 10 man als de eerste de beste verstopte Jood van het bed lichten. Voor publicisten, kunstenaars, maar vooral voor burgers en democratie is dit op z’n minst levensgevaarlijk. Nou is het nog niet heel erg in Nederland. Hirsch-Ballin is geen SS-censor, wat Geenstijl ook beweert. Godslastering mag zelfs misschien weer!

Waakzaamheid is echter altijd goed. Elsevier heeft alvast een mooi dossier. Het persmuseum laat zien hoe dat vroeger was, censuur. Bijvoorbeeld komende zaterdag, 1 November, museumnacht. Dan kun je s’nachts naar het museum! Internetvrind Bert Brussen treedt zelfs op. Gaat erheen, om te leren hoe het niet moet.