Eerder schreef ik al over de onzichtbare rol die Hans Hoogervorst niet speelt tijdens de kredietcrisis. Met die conclusie warren zelfs de rabiate *kuch* ‘vrijheidsstrijders’ van Het Vrije Volk het met met eens. Eng en even wennen, maargoed. Nu de volgende Nederlandse schuldige op de korrel: Olijke gamer, DSB-bestuurder en plasma-TV schuldenopbouwer Gerrit Zalm.

Gerrit Zalm heeft jarenlang aan het hoofd gestaan van het Nederlandse Ministerie van Financiën. Hij werd een held tijdens Paars I, door alleen maar lastenverlichtigen aan te kondigen. Hij bleef een held voor velen, ook toen bij de vorige crisis (kennen we Nina Brink 1.0 nog?) bleek dat Nederland jarenlang heel misschien wel teveel had uitgegeven. Hij bleef een gewaardeerd schatkistbewaarder, die zelfs niet werd geraakt door de Pim-revolutie. Op een CDA-manier knap van de VVD, die alle kritiek op Paars af wisten te schuiven op Kok en Melkert.

Zalm bleef maar hoog scoren. Weliswaar niet hoog genoeg om de partij de grootste te maken, maar toch. Zonder schade wist ie de stekker uit Balkenende I (Heinsbroek, Bomhoff, auto-dreigfax) te trekken, waarna hij weer op Financiën mocht gaan zitten. Al die jaren als Minister van Financiën was een een voorvechter van de vrije markt.

Onder zijn bewind groeide de ING en de ABN-AMRO uit tot mondiale spelers.  Tijdens zijn bewind werd de deregulering van de financiële sector gelukkig een feit. Al die overheidsbemoeienis was immers maar lastig. En de .com-crisis was natuurlijk geen reden om daarin in te grijpen. Bovendien had ie daar Hoogervorst z’n clubje voor opgericht. Allemaal prima geregeld dus.

Na de laatste verkiezingen was ‘ie weg. Naar de DSB-bank nog wel, de bank wier opkomst direct  correleert met de opkomst van voedselbanken in Nederland. In de kleine 12 jaar dat hij minister van Financiën was, was hij compleet verantwoordelijk voor hoe de Nederlandse financiële sector nu in elkaar zit. Dit geldt voor het Europese niveau, waar hij door z’n anciënniteit een grote rol had in de ECOFIN, als op nationaal niveau. Die financiële sector blijkt heel ziek in elkaar te zitten. Hij moet dus vooral níet z’n mond open doen, maar zich heel diep gaan schamen.